Arash on the Streets

آرش در خیابان

آدم های جهان به دو دسته ی بزرگ تقسیم می شوند. آنها که جهان را برای جیب کوچک، فکر محدود، و نگاه بسته ی خود می خواهند؛ و در مقابل آدم هایی که جیب شان همگانی، فکرشان به وسعت تاریخ کهکشان ها، و نگاهشان به گشاده گی دانش بشری است. و صد البته که انحراف، افراط و تفریط، بعنوان نخستین آفت بر پندار و کردار و گفتار هر دو دسته؛ قابل تعمیم است.

اگر ادعا کنم‌که تلاش دارم تا در دسته ی دوم قرار بگیرم؛ ادعای زیاده بیراهی نکرده ام. اما بهتر است بپذیرم که دچار سو برداشت، زیاده روی، کم فهمی، و بد و دیر فهمی هم بوده و هستم.

با این پیش گفتار، چکیده نگاری کنم که در این روزها، روزهای فریاد و اعتراض مردمان میهن، هیچ نیازی به اندازه ی نیاز به همدلی، همیاری، و زایش امید؛ برای پیروزی حیاتی نیست.

همدلی و همیاری هم نیازمند مهربانی با یکدیگر، به رسمیت شناختن عقیده و نگرش دیگری، و دوستی در اوج اختلاف است.

اگر دلتان برای میهن شور برداشته است، اگر نگران فردای ایران هستید، اگر دوست دارید شیراز را قلب تاریخی ایران نگاه دارید و از دلیری آذربایجان تا دلبری کردستان را از آن میهن بسازید، اگر فقر بلوچستان دلتان را آزار داده است، اگر نفت خوزستان را برای آبادانی ضروری می دانید، اگر دلتان برای کویر زیبای یزد بوجد آمده است، اگر نجات هیرکانی را طلب می کنید و دریاچه رضاییه را پر آب می خواهید، اگر گاومیش های جنوب، لک لک های مهاجر شمال، و ببر های گلستان را دوست دارید، اگر میل دارید تا صدای اذان موذن زاده اردبیلی را برای صفای روح و نه اعدام جوانان بشنوید، و اساسا اگر می خواهید چیزی از ایران باقی بماند، زلالی و‌پاکیزه گی به آسمان آن برگردد، و و و و و ؛ امروز هنگامه ی همدلی، همگامی، همصدایی، و پرهیز از پرخاش و بی ادبی سیاسی و کینه سازی است. امروز روز چنگ زدن به طناب ایران برای بقای فرهنگ و هنر و میراث نیاکانمان است. امروز، روز شکستن دیوار بلند و خشن بن بست همه جانبه ی سرزمینی بنام ایران است.  و خوش ذوقی استکه  اگر بپنداریم که هر کوتاهی در این راه، چیزی جز نشاندن مهر سرشکستگی تاریخی، بر پیشانی های سپیدمان،  نخواهد بود.

با هر وزنی که داریم، در هر کجا که هستیم، با آنچه که در دستمان می گنجد، آرش تنان ایران را در خیابان ها ی  فقر زده، بی خانمان گشته، استبداد زده، بی فرهنگ و پوسیده؛ تنها نگذاریم.

آرش، اینبار نه در دماوند، که در کوچه پس کوچه های شهر، کمان به دست گرفته است. او را در یابیم.