“The state of me and the garden.”

• حال من و باغچه

• حال من و باغچه خوب نیست؛ ساقه ی ارغوان ترک برداشته است، و گنجشک ها از حبس نفس، و امتداد سکوت، ورم کرده اند.
• دوباره زندگی ایستاده است، درختان از سبزینه افتاده اند، پرنده ها بال هایشان را بسته اند، و جویبارها هم به جای آب، خاک را، روان کرده اند.
• حالا که سقف ها فرو ریخته اند و دیوار ها، بر سر داشته ها و نداشته ها، آوار گشته اند و  آجرها، جیغ کشیده اند و بغض آب هم، گل آلود شده است، و لاله ها برای خشکی  دل ها اشک می ریزند و تشنگی باغچه، دل پروانه ها را ترکانده است؛ من، اینجا، دور از هر غوغایی، بهت زده و ماتم گرفته؛ دلم را برایت تنگ تر می کنم.
• دلم را تنگ تر می کنم تا شاید که روزگار به شرم آید، چرخ خجالت بکشد، و دوران جور دیگری دوام یابد. من دلم را از آنی که هست تنگ تر می کنم و با تنگی آن، فاصله ها را کوتاه، دوری ها را نزدیک، آغوش ها را گشاده، و رسیدن ها را آسان‌تر می کنم.
• ای کاش که خوشی از بهارنارنج آویزان شود، آرامش از سرو ببارد، و شب ها دیگر “صدای سرفه نیاید”؛ و هیچ “قلبی هم هرگز ورم” نکند.

“گیومه ها برداشتی است از شعر دلم برای باغچه می‌سوزد؛ اثر فروغ فرخزاد”