در این روزهای اندوهبار، در این دوران انتظارهای کشنده ی تاریخی، در این زمانه ی دلنگرانی های مدام، سرکش و از پا در آورنده؛ نام دکتر علی رضاخانی، استاد دانشکده دامپزشکی پهلوی/شیراز، آنهم با خبر ناگوار رفتنش؛ نه تنها دلم را به چنگی عمیق فرو نشاند، و مرا غمگسار و دلگیر کرد؛ بلکه یادی را هم در ذهنم بیدار نمود، که با آن، شرافت دانشگاهی، دلبستگی علمی، و اصالت معلمی یک جا و همه جانبه، بر جان وتنم جاری شد.
دکتر علی رضاخانی را با اصول معاینه دام شناختم. در سرخوردگی های سال ۶۰ و پس از بازگشایی دانشگاه ها، در فلکه اطلسی شیراز، همچون پناه و معلمی با او به گفتگو نشستم، در بیماریهای داخلی دام های بزرگ، بیماری های تنفسی و قلبی را به گونه ای از او آموختم که برای همیشه احساس کردم که چیزی را واقعا می دانم. و بعد ها، بیماری های اندام حرکتی اسب را او در من نهادینه کرد. سپس در دوران آموزش درمانگاهی به او نزدیک تر شدم. در روزهای آغاز به کار در دانشگاه فردوسی مشهد، با او سر و سر علمی بیشتری یافتم و در دوران راه اندازه دانشکده دامپزشکی مشهد با او گفتگو می کردم، و بعد هم در دوران دوری از میهن، از او هر ساله تبریکی نوروزی، به رسم بزرگواری اش، دریافت می کردم.
اینها را نوشتم تا به خودم یاد آوری کنم که چه کسی، از میان ما رفته و دیگر در میان جامعه علمی و دامپزشکی ما نیست. اما دوست دارم تا به دیگران هم یاد آور شوم که ما به تدریج و با گذشت دوران، چگونه از نمونه های معلمی و راست قامتان آموزگاری، و مشتاقان فرهنگ علمی تهی گردیده و خالی می شویم. یاد آوری کنم که به دور از هر مبالغه ای؛ دکتر علی رضاخانی، برای ما، آموزگاری کرد. دلباخته ی آموزش بود، و سر سپرده ی توجه به فرهنگ کلاسیک دانشگاهی به حساب می آمد. فرهنگی که انعطاف در مقابل جهل فرهنگی وکودنی اجتماعی و کج رفتاری سیاسی را در خود هضم نمی کند و از آن دوری می جوید. در منظر آدمهایی مثل او، دانشگاه، یک تعریف بیشتر نداشت، و آنهم اینکه علم و دانش بشری را می بایست در آن به چالش کشاند، به آزمایش گذاشت، رد یا ثابت کرد و سپس به دانشجو آموزش داد. و بدینگونه دانشگاهی راستین جز به همان تعریف وفادار نمی ماند. والیته که دانشگاهی راستینی که به مردم گرایی بالنده هم مبتلا باشد؛ جز تلاش برای کشاندن پاکیزگی علمی به میانه ی جامعه ی دانشجویی و مشتاقان دانش بشری، دست به انجام هیچ معامله دیگری نمی زند.
دکتر علی رضاخانی، با ما از علم گفت. درد انحراف خرافی ونفوذ آن به دانشگاه را با خیلی از ماها در میان گذاشت، و سبیل یک دانشگاه راستین را در دوران راه اندازه دانشکده دامپزشکی مشهد به من گوشزد کرد، و بعد ها هم، همیشه از حرمت و قاموس وناموس دانشگاه در مقابل هجوم خرافه و عقب ماندگی سخن گفت و امروز که او دیگر و برای همیشه، در میان ما نیست؛ من مایلم تا با قلبم، با احساسم، با سرمایه دانشگاهی ام، و با عشقم به میهن؛ به او ادای احترام کنم؛ و نامش را گرامی دارم و آرزو کنم که آن سرزمین از خشکسالی علمی به دور ماند.
دکتر رضاخانی! سفرت سلامت اما؛ “به شکوفه ها، به باران، “، به دانشگاه دوستی، و به علم-محوری؛ و پرهیز از خرافه و حدس وگمان بجای علم؛ برسان سلام ما را.
دانشجو و ارادتمندت،
خلیل کریمی
Add comment
Comments
خدایش بیامرزد و روح بلندش قرین رحمت الهی. متن زیبایی برای ایشان نوشتید. دست مریزاد. من دانشجوی ایشان نبودم ولی وصفشان رازیاد شنیدم.
خلیل جان فقدان استاد ارجمند دکتر علی رضاخانی را به شما و تمامی جامعه علمی کشور تسلیت گفته و از مان زیبایی که آماده و ارسال داشتی سپاسگزارم
شاد و تندرست باشید
افسوس که افسانه سرایان همه خفتند
🖤🖤🖤
هیچ وقت از نزدیک ندیدمشون اولین بار دکتر ابراهیمی از ایشون گفتن تا فهمید طالقانیم گفتن یک استاد خوبی در شیراز هست که اصالتش طالقانیست و بعدها با کتابچه قلب ازشون دوادور درس گرفتم بعدها از شما خاطراتی شنیدم، شاید دور از تصور باشه ندیده فردی اینقدر قابل احترام باشه.
یادشان گرامی. چه زیبا و عمیق از جایگاه یک استاد واقعی، حرمت دانشگاه و ارزش علممحوری نوشتهاید. فقدان چنین معلمانی برای جامعه علمی و دامپزشکی بسیار سنگین است.
یادشان گرامی و روحشان شاد
متنتون مثل همیشه عالیه آقای دکتر عزیز. روحشون شاد باشه. ما و دانشجوهای قبل و بعد ما برای همیشه به چنین افرادی مدیونیم.
Submit comment
Comments
Shahram
2 days ago
خدایش بیامرزد و روح بلندش قرین رحمت الهی. متن زیبایی برای ایشان نوشتید. دست مریزاد. من دانشجوی ایشان نبودم ولی وصفشان رازیاد شنیدم.
Hamid
2 days ago
خلیل جان فقدان استاد ارجمند دکتر علی رضاخانی را به شما و تمامی جامعه علمی کشور تسلیت گفته و از مان زیبایی که آماده و ارسال داشتی سپاسگزارم
شاد و تندرست باشید
Solmaz
a day ago
افسوس که افسانه سرایان همه خفتند
🖤🖤🖤
یگانه
a day ago
هیچ وقت از نزدیک ندیدمشون اولین بار دکتر ابراهیمی از ایشون گفتن تا فهمید طالقانیم گفتن یک استاد خوبی در شیراز هست که اصالتش طالقانیست و بعدها با کتابچه قلب ازشون دوادور درس گرفتم بعدها از شما خاطراتی شنیدم، شاید دور از تصور باشه ندیده فردی اینقدر قابل احترام باشه.
علی
a day ago
یادشان گرامی. چه زیبا و عمیق از جایگاه یک استاد واقعی، حرمت دانشگاه و ارزش علممحوری نوشتهاید. فقدان چنین معلمانی برای جامعه علمی و دامپزشکی بسیار سنگین است.
Alireza Aarabi
15 hours ago
یادشان گرامی و روحشان شاد
کیمیا
5 hours ago
متنتون مثل همیشه عالیه آقای دکتر عزیز. روحشون شاد باشه. ما و دانشجوهای قبل و بعد ما برای همیشه به چنین افرادی مدیونیم.
TOP
© 2025 - 2026 konjnevesht
Powered byدکتر رضاخانی انسانی خوشفکر و وارسته بود.
دکتر رضاخانی انسانی خوشفکر و وارسته بود.
سالها در دانشگاه شیراز با او در سمتهایی که در اداره پذیرش و نیز در مرکز نشر دانشگاه داشت، در ارتباط بودم.
روانش شاد و یادش جاودان.